Pakketjes bezorgen met een lach

De kans is groot dat een pakketje dat jij op je afdeling hebt ontvangen eerst door zijn handen is gegaan. Al vijftien jaar brengt Piet pakketten rond door het hele ziekenhuis. Dat doet hij vaak met een praatje en altijd met veel plezier. ‘Voor mij is iedere dag een feestje.’

Piet werkt in de logistieke gangen samen met zo’n 100 collega’s om alle bestelde spullen op de juiste plek te krijgen. Volgens Piet is het een gemoedelijke club en bovendien een prachtige baan. ‘Vooral de mensen maken het leuk. Door het hele ziekenhuis kom ik vriendelijke collega’s tegen die blij zijn dat je langskomt.’

Gemoedelijke club

Hoewel Piet graag tijd maakt voor een praatje, is het ook hard werken. Alleen al in het afgelopen kwartaal brachten hij en zijn collega’s voor ruim twee miljoen euro aan pakketten rond. Piet: ‘We bezorgen van alles: van medische voorraden en koelproducten tot whiteboards en pakketjes van Coolblue.’ Daarbij geldt volgens hem één belangrijke regel: ‘Wat vandaag binnenkomt, wordt uiterlijk morgen geleverd.’

BFT-dienst

Van alle pakketroutes vindt Piet de zogeheten BFT-dienst het mooist. BFT staat voor Brengen Faculteit Thorax. ‘Dat wordt ook wel gezien als de zwaarste dienst’, vertelt hij. ‘Je loopt eerst door Sophia en daarna door het NT- en EE-gebouw.’ Vooral de koelproducten kunnen flink zwaar zijn. ‘Maar ik houd van het gemoedelijke sfeertje en de mensen die je onderweg tegenkomt.’

Fysieke baan

Dat het werk fysiek zwaar is, hebben mensen volgens Piet niet altijd door. ‘Ze denken vaak dat wij alles elektrisch doen, maar dat is niet zo. We lopen tussen de 10 en 13 kilometer per dag en tillen regelmatig dozen van meer dan 20 kilo.’ Gelukkig houdt met het met zijn 65 jaar nog moeiteloos vol. ‘Het draait ook om slim werken. Je kunt een kar vaak beter duwen dan trekken en het helpt om zware pakketten goed over je karren te verdelen.’

Mascotte

Naast hard werken is er bij Piet gelukkig ook altijd ruimte voor humor. Misschien is dat ook de reden dat juist hij werd gevraagd voor een bijzondere rol tijdens een evenement van het Sophia Kinderziekenhuis. ‘Ik heb toen de hele dag in het pak van Sophietje gezeten en handen geschud met allemaal belangrijke mensen.’

Toen hij uiteindelijk uit het mascottepak stapte, keek iedereen verbaasd op. ‘Ze dachten allemaal dat er een vrouw in zat.’ Hoewel hij er nog steeds om kan lachen, blijft het bij die ene keer. ‘Het was verschrikkelijk warm in dat pak. En ik moest de hele tijd mijn mond houden – dat is niet echt mijn sterkste kant.’

Tegeltjes

Een andere ervaring waar hij positief op terugkijkt, is de overgang naar de nieuwbouw. Het was volgens hem een welkome verbetering.  ‘Het oude ziekenhuis had wel sfeer, maar was echt aan vervanging toe. Er lagen toen nog overal tegeltjes op de vloer, dus je kar hobbelde alle kanten op’, lacht hij. ‘Het nieuwe ziekenhuis vind ik prachtigmooi. Alles is toegankelijk voor ons en het is meer van deze tijd.’

Feestje

Volgens Piet is hij inmiddels begonnen aan de ‘eindstrijd’: nog één jaar en dan gaat hij met pensioen. ‘Ik ga de mensen hier zeker missen, maar ik kijk er ook naar uit. Mijn vrouw heeft reuma, dus het is fijn dat ik straks meer tijd heb om haar te ondersteunen.’

Maar, voordat het zover is, gaat Piet nog elke dag met plezier naar zijn werk: ‘Voor mij is iedere dag een feestje. Als je ’s morgens zelf uit je bed kan komen en op je fietsje naar werk kunt, dan heb je gewoon een lot uit de loterij.’