Vaste waarde op de SEH

In maart 2012 begon zij in het Erasmus MC als anios. Ze zou toen nog niet weten dat ze zich als nieuwkomer zo zou wortelen in het Erasmus MC. Inmiddels werkt Sofie hier tien jaar als SEH‑arts. Ook combineert ze haar werk bovendien met twee tot drie dagdiensten per maand in het IJsselland ziekenhuis.

Ernstig ziek

Sofie vertelt: ‘We hebben op de SEH vaak met patiënten te maken die ernstig ziek of verzwakt zijn, terwijl we nog geen idee hebben wat er aan de hand is. Dan moet je stabiliseren, schakelen, andere medisch specialisten betrekken.’ Het is precies dat puzzelen onder tijdsdruk dat bij Sofie past. ‘Bijna niemand komt op de SEH binnen met een diagnose, alleen met een probleem.’ zegt ze. Het klinkt bijna terloops, maar het is de kern van haar vak.

Veranderende maatschappij

Als we vragen naar situaties die haar bijgebleven zijn, hoeft Sofie niet lang na te denken. ‘Mijn eerste reanimatie was van een dertienjarige, dat vergeet ik nooit meer. We maken natuurlijk ook patiënten met psychiatrische aandoeningen mee. Zo hadden we ooit een manische patiënt die urenlang luid en onrustig over de afdeling liep. En tijdens Oud en Nieuw is het altijd weer een mix van chaos en saamhorigheid. Ook zien we hoe de maatschappij verandert. We krijgen tegenwoordig vaker patiënten binnen met steek- of schotverwondingen.’

Peer support

Naast de medische hectiek zijn ook de gesprekken met familieleden soms intensief. ‘Zij komen vaak binnen in totale onzekerheid. Het vraagt veel om in zo’n moment eerlijk te zijn en toch ruimte te geven aan emoties. Het helpt dat we binnen het team goed op elkaar letten, peer support is bij ons op de SEH stevig ingebed.’

Nieuwe generatie dokters

Buiten het opvangen van patiënten is het opleiden van collega’s een belangrijk onderdeel van haar werk. ‘Ik zie hen onder mijn supervisie reanimaties leiden en wonden behandelen.’ In het IJsselland ziekenhuis, een perifeer ziekenhuis waar de lijntjes korter zijn en waar de gehele vakgroep inmiddels al zes jaar werkt, kan ze nog directer begeleiden. ‘Denk aan het geven van sedaties bij botbreuken en het maken van echo’s.’ Ze ziet hoe artsen in opleiding daar snel zelfstandiger worden. ‘Ik vind het mooi om de nieuwe generatie dokters te zien groeien.’ Inmiddels is Sofie plaatsvervangend opleider, een rol die haar zichtbaar goed past.

Toekomstmuziek

In dat kader pleit ze voor een flexibele schil, waarin artsen breed worden opgeleid en gemakkelijker kunnen meebewegen met de wisselende druk op de zorg. Dat sluit aan bij haar visie op de toekomst van de acute zorg: wendbaar en met ruimte om het vak in de volle breedte te blijven uitoefenen. ‘Maar dat is voorlopig nog toekomstmuziek,’ voegt Sofie eraan toe.

Doorstromen

Die toekomst ziet ze niet alleen in organisatie, maar ook in technologische ondersteuning. ‘Technologie gaat naar mijn idee een steeds grotere rol spelen. Denk hierbij aan systemen die ons gaan helpen voorspellen welke patiënten een opname nodig hebben, snellere diagnostiek en nog meer telemonitoring. Hierdoor hoeven sommige patiënten dan niet meer naar de SEH te komen. Voorbeelden die de doorstroom ongetwijfeld ten goede zullen komen.’